Dromerijen

des nachts droom ik mijn gouden spindraad

en koester mijn wereld als sieraad

wonend in een fantasie kasteel

op een eiland van geluk en vree

wachtend op des levens slottafereel

des nachts droom ik mijn gouden toverwoord

en koester mijn wereld als toevluchtsoord

totdat de rust door geweld wordt verstoord

toverhoed, ring en zwaard in de hand

bang wachtend op mijn levensvijand

en de straf van het woedende beest

slaap en ontwaak ik altijd bevreesd

Treksturberend

treksturberend
aan een eenzaam
tussen kont en
benen bundelend
slappe buidel raakt
tot een grote
straal in hoge
snelheid als witte
uitstoot verlaat en
per ongeluk
terecht komt in
de rits tussen koe
en lieve lachmaagd

Opgeruimde werkkamer

Heel vaak ziet mijn werkkamer uit of dat er een storm heeft gewoed. Het is dan een grote puinhoop, en ofschoon ik op een of andere wijze weet waar alles ligt, besluit ik dan toch de kamer een beetje op te ruimen. Tenslotte wil het oog ook wat.

Eerst sorteer ik dan uit wat ik niet meer nodig heb en leg dat even apart. Een deel hiervan leg ik weer op het bureau en de aflegplanken. De rest stouw ik dan in één van mijn vele kasten. Weggooien kan nog altijd! De kamer ziet er dan weer tiptop uit. 

Na de laatste opruimsessie lag er nog een stukje oude krant op mijn bureau met de tekst: ‘Dronken man op de vlucht!’ Achteloos draaide ik het krantenstukje om en zag de overlijdensadvertentie van mijn moeder. Ontroerd heb ik het stukje krant op mijn bureau gelegd. En al ruim ik nog duizend keer mijn kamer op, dit stukje krant zal me altijd weer ontroeren!